با این حال حتی حساسیت اشتباه مردم نسبت به این چاه مانع از حفر چاه دوم نشد بطوری که اکنون دو چاه جداگانه زنانه و مردانه وجود دارد
و اما سبب شهرت آن این است که در بعضی از روایات نقل شده است که اگر کسی خواست عریضه ای برای امام زمان بفرستد آن را نوشته و در آب روان مثل رود یا در چاهی بیاندازد.آنگاه عده ای دیده اند اینجا چاه است برای اینکار از آن استفاده کرده اند.
درمورد عریضه نویسی در واقع نوعی توسل است. پس همان ادله جواز و یا لزوم توسل می تواند دلیل بر جواز عریضه نویسی بوده باشد. چون وقتی توسل جائز بود، نحوه و شکل آن تا زمانیکه از نظر عقلی یا نقلی یا عرفی منعی نداشته باشد، جائز خواهد بود.
ضمن اینکه عریضه نویسی دارای مستند روایی است که به برخی از آنها اشاره می کنیم:
۱ـ علامه مجلسی (ره) در بحارالانوار طریقه نوشتن و فرستادن عریضه را توضیح داده و در پایان می فرماید:
کانک تخیل لک انک تسلمها الیه،هنگام انداختن عریضه چنین خیال کن که نامه را به نائب خاص حضرت تسلیم می کنی(بحارالانوار،ج94 ،ص30 ،باب الاستشفاع بمحمد وآل محمد(ص)).
2ـ عریضه نویسی از کارهای مسلمی است که عمل وسیره بزرگان بر آن بوده و آثار و برکات شگفت انگیزی از آن برده شده است. محدث نوری در کتاب «نجم الثاقب» قضایای عجیبی را در این رابطه نقل می کند. (نجم الثاقب ، ص 421 ؛ جنه المأوی ، ص 248 ؛ دارالسلام ، ج 2، ص 264).
3ـ شیخ الطائفه ابو جعفر طوسی (ره) نیز در کتاب «مصباح المجتهد» چگونگی نوشتن عریضه را بیان کرده، که علامه مجلسی آنرا در بحارالانوار آورده است.(بحارالانوار،ج94 ،ص27).
« عریضه ای به سوی خداوند متعال می نویسی و آن را می پیچی ، سپس عریضه ی دیگری به محضر والای حضرت بقیه الله ارواحنا فداه می نویسی ..»
4 ـ کفعمی در «المصباح» و «البلد الامین» کیفیت و چگونگی عریضه نویسی را نقل کرده و این خود دلیل بر آن است که عریضه نویسی از مشروعیت برخوردار است. ( المصباح ، ص 531 ؛ البلد الأمین ، ص 227).
۵-در تحفة الزائر، مرحوم علامه مجلسی از امام صادق علیه السلام نقل شده که ایشان فرمودند: هر گاه کسی حاجتی از خداوند متعال داشت، و یا از موضوعی در هراس بود، آن را به این صورتی که بیان می شود بر روی کاغذی بنویسد: «بسم الله الرحمن الرحیم. انی اتوجه الیک باحب الاسماء الیک و اعظمها لدیک و اتقرب و اتوسل الیک بمن اوجبت حقه علیک بمحمد و علی و فاطمه و الحسن و الحسین و علی بن الحسین و محمد بن علی، و جعفر بن محمد، و موسی بن جعفر، و علی بن موسی و محمد بن علی و علی بن محمد و الحسن بن علی و الحجة المنتظر صلوات الله علیهم اجمعین اکفنی کذا و کذا...» پس آن نوشته را در آب جاری یا چاهی بیندازد انشاء الله خداوند متعال حاجت و درخواست او را بر می آورد.»
۶-مرحوم محدث نوری، در کتاب «نجم الثاقب» از کتاب سعادت، عریضه ای را به ساحت مقدس امام زمان(عج) نقل کرده اند که می توانید برای اطلاع بیشتر به آنجا مراجعه نمائیدو...
به هر حال عریضه نویسی مستند اصلی آن روایات است و به همین جهت در زندگی علمای اسلامی نیز حکایاتی وجود دارد که ایشان نیز با هدف توسل به ائمه معصومین علیهم السلام، بویژه حضرت بقیة االله الاعظم «عج» به عریضه نویسی اقدام می کرده اند.
حجت الاسلام احمد قاضی زاهدی گلپایگانی در کتاب «شیفتگان حضرت مهدی (عج)» می نویسد: «مراجع بزرگوار ما در مواقع حساس و بحران های شدید با نوشتن عریضه به ساحت مقدس امام زمان از آن حضرت کمک گرفته و می گیرند. از جمله حضرت آیت الله العظمی گلپایگانی ـ دامت برکاته ـ می باشند که این حقیر خود شاهد بوده ام که در گرفتاری های مهم عریضه نوشته و در گل نهاده و به طرف مسجد جمکران روان می شدند. در زمانی که چاه مسجد باقی بود در آن چاه و الآن که آن چاه را پر کرده اند (گویا در گذشته چاه مدتی مسدود شده و دوباره آنرا باز کرده اند) در نهر آب می اندازند و از این راه از ولی عصر امام زمان ـ علیه السلام ـ کمک می گیرند.» و...
(شیفتگان حضرت مهدی، ص 236) این کتاب در سال 1370 شمسی به چاپ رسیده است و آن زمان آیت الله گلپایگانی زنده بوده اند.
پس از نظر شرعی نه تنها منعی ندارد بلکه شواهد و روایاتی بر صحت و جواز آن نیز وجود دارد، همانطوری که اشاره نمودیم.
و عقل هم نمی تواند بگوید که چنین کاری لغو و بیهوده است.
کسی نیامده جز او سرقرارخودش