یکی از وظایف ما این است که به امام زمان علیه السّلام ، مَحبّت داشته باشیم  به اندازه ای که به بچه هایمان مَحبّت داریم، یا به قدر مَحبّتی که به رفقا و دوستان خود داریم حداقل به همان اندازه به حضرت بقیة الله ارواحناه فداه، محبت داشته باشیم. یکی از آثار محبت قلبی این است که انسان در فِراقِ محبوبش غمناک شود؛ مهموم و مغموم و گرفته و دل شکسته و متأثّر شود. شما به خود نگاه کنید ،آیا این در شما هست یا نه؟ آیا در فراق امام زمانتان(عج) مهموم و مغموم هستید و گاهی که فکرش را می کنید ، به گریه می آیید که: چرا محبوب ما در دسترس ما نیست تا خدمتش برویم؟ از دیگر آثار مَحبّت این است که آدم دائم به یاد محبوبش است و دلش می خواهد اسم او را ببرد و از او یاد و سخن گفته شود.حضرت یعقوب – که به یوسف(علی نبیناوآله وعلیهما السلام) مَحبت داشت- دلش می خواست دائماً اسم یوسف برده شود. اگر او را دوست بدارید ،دلتان می خواهد دائماً اسم حضرت برده شود؛ جلال و شوکت و عظمتش به گوش مردم برسد تا مردم به او علاقه مند و مهربان شوند.